Dagboek > Baconnetje > Deel 1.

 

(Ter info: rechte tekst = Baconnetje zelf aan het woord, schuine tekst is zijn baasje.)

Eerste kontakt.
Ik zie grijpgrage handen op me afkomen. Met een snoet vol babbelwater neemt ze me op, en dan weer mijn zusje. Wat krijgen we nu dacht ik, en boorde vlug mn eigen snoet in papas rug.
Al die mensen die mij al hadden opgenomen en even geknuffeld onder die warme zon, het werd me toch echt wel teveel. Ik stond middenin het marktplein van Bomal.
Mijn poging om aan die grijpgrage handen van iedereen te ontsnappen, lukte niet, want ik zat in een bakje op grijphoogte, en mn baasje van toen verkocht snoepjes om zijn doodlopend circus te sponseren.
 

Het vrouwtje met de slordige kleren en de babbeltong kwam steeds dichter en kocht de snoepjes.
Haar baasje keek verliefd naar mij, en dan weer naar haar.

Het marktplein te Bomal

 

2003 miniVarkens.com

 

En zij keek dus weer verliefd naar hem, en daar naar mij.
Amai, er ging echt chemistry in de lucht. Toen hoorde ik haar zeggen : "est-ce que je peux acheter les cohons?" (vergeef me de fouten).

Ik keek eens diep in haar ogen, en wou eigenlijk ook wel best weg uit dit circus van markten doen en mooi en lief moeten wezen om snoepjes te kunnen verkopen. Zou dit vrouwtje me kunnen redden van dit bedevaartsoord ?
Ik stak mijn snoetje eens goed vooruit om te laten zien dat ik best wel lief was, maar toen gingen ze weer weg...

Mijn prijskaartje bleek eigenlijk te hoog, en het vakantiegeld was al opgebruikt aan ditjes en datjes, aan grotten en kajakken en drankjes en restaurantjes, waar ze heerlijk hadden gesmikkeld aan biefstuk en jambonettekes grills.
Ik zakte even door mn pootjes. Weer een verijdelde kans om eens een echte thuis te vinden...

Maar.een kwartier later kwam dat donkerharig vrouwtje weer op me af. Haar baasje stond erbij en keek ernaar, en was blijkbaar zijn kluts kwijt. Ik hoorde toen het vrouwtje onderhandelen over de prijs, want ze wou afbieden.
Er werd een prijs afgesproken en er werd een kartonnen doos gezocht. Daar moest ik dan in. Mijn zusje viel niet in de prijzen. Ze zou zich niet goed voelen bij twee reu-honden die haar voortdurend zouden lastigvallen. Ik gaf haar nog een flinke affektie-por in haar ribben en zei : tot haaks, zussie, het ga je goed !!

En toen verdween de portemonee van mn baasje, en ik verdween in de doos
Mijn baasje en zijn vrouwtje waren de kluts kwijt. Ze liepen de markt uit op zoek naar wat verkoeling, en hadden al afgesproken om de vakantie stil te leggen en meteen naar huis te rijden.
 

Ze gingen met mij in de doos nog even binnen in een herberg om wat te drinken.

Ik hield me gedeisd, maar ik was wel heel bang.

 

Baconnetje hield zich gedeist

 

2003 miniVarkens.com

Verschillende mensen kwam even over de rand van de doos kijken. Maar toen hoorde ik het vrouwtje zeggen : beeld je even in dat je dat varkentje bent, hoe angstaanjagend moet dat toch zijn, om die reuzegrote monsters te zien aan de rand van een doos, terwijl die doos toch ook grote muren heeft waar hij niet uit kan ??

De kinderen gingen dus spontaan op de knien zitten om mij te zien. Dat was echt minder benauwelijk, en ik was meteen verliefd op het vrouwtje omdat ze mij zo ontzag.
Toen zei het baasje : ik ga hem eens uit de doos nemen. Ik liet me gewillig optillen door die zachte en sterke armen, en viel meteen in slaap, aan de binnenkant van zijn elleboog.

Ik wist toen dat ik goed terecht gekomen was. Het baasje had warme en behaarde armen, en hij voelde heel goed aan. En ik viel dus in slaap. Het vrouwtje zat wezenloos naar mij te kijken en begon te wenen. Haar baasje vond dit niet leuk, en vroeg om deze emotie wat in te houden. Maar toen zei ze : laat me even doen, ik ween van geluk. Ik heb nooit zon mooie foto gezien.

Een onverwachte vakantie. Mijn echtgenoot was pas begonnen bij een andere werkgever, en wist dat hij dit jaar geen verlof zou krijgen. Plots belde hij me op en zei : maak de valiezen klaar, we trekken er op uit. Ik liet het me geen twee keer vragen.

 

Smullend Baconnetje

Knorrend Baconnetje

2003 miniVarkens.com

Na een aantal uren rijden in de auto en lekker onderuit gezakt bij romantische muziek, kwamen we aan in de Ardennen. We lieten niets aan het toeval over. Lekker eten en drinken en om het even welk hotel was goed genoeg voor ons.
Elke voormiddag een culturele uitstap, elke namiddag een boswandeling, en s avonds ons goed laten bedienen van spijs en drank. Heerlijk.

We waren ons bewust van die 365 dagen werken in het jaar, waarvan we er nu een vijftal mochten wegplukken in willekeur. De laatste dag was een zondag. We vroegen aan de boerin waar we nog even naartoe zouden kunnen gaan, bij wijze van uitvloeiing, omdat we de valiezen moesten klaarmaken voor de terugreis.

Ze zei : neem misschien de zondagsmarkt in Bomal, en er is een curiosa en brocante-markt aan verbonden. Wij dus daarheen. Niets beter of mooier dan thuis, een gewone markt zoals overal.

Plots een stand met dieren. Een geitebokje keek ons aan op ooghoogte, en de juffrouw die ervoor moest zorgen, vroeg ons om snoepjes te kopen. We konden dit niet laten. Het was voor een goed doel. Het uitstervende circusvolk wilde zijn dieren verder kunnen verzorgen.
Met gemengde gevoelens wandelden we verder de massa in, en kwamen terug zon stand tegen. Dit keer zaten er biggen in. Leuk om zien. Toen ik ze streelde, zei de juffrouw vlug : "ils ne sont pas a vendre".
We moesten terug snoepjes kopen, maar hadden dit al gedaan.
 

Hier voel ik me veilig

Samen met papa Omer op de foto

2003 miniVarkens.com

We liepen verder, op zoek naar de brocanterie, en kwamen terug een standje tegen van hetzelfde alooi. Dit keer terug n big en twee jonkies. Ze porden voortdurend in de rug van de papa.
Ik dacht dat ze wilden zuigen aan de mama, maar de meneer van dienst overtuigde mij dat het wel degelijk de papa was.
Ik vroeg aan mn echtgenoot of we er geen zouden kopen, maar hij was geschrokken van de prijs. We liepen dus nog even gans de markt af, maar we zagen niets, we zeiden niets, we hoorden niets en we kochten niets, en we wisten wat we wisten.

Dit zou de max worden, de pointe op onze herinnering van onze romantische vakantie. We keerden dus terug en zagen opnieuw die kleine biggetjes stampen en duwen tegen de papa. Ik maakte een akkoord met de man, voor vijftig euro minder, en hij hapte toe.

Even later liepen we fier en gelukkig doorheen de mensenmassa op zoek naar verkoeling. We waren onze kluts kwijt, dat kan ik toegeven. Met zon ukkepukje naar huis toe rijden, zon driehonderd kilometer hiervandaan.
We gingen binnen in een herberg voor een fris drankje. Niet in de zon, want we waren al allebei hevig in de weer om het ons varkentje naar de zin te maken en niet te overbelasten.
 

Lekker knorrend

Hoe lief...

2003 miniVarkens.com

Jammer genoeg hadden we nog n nacht geboekt in de boerderij. Ik wou ons varkentje stiekem binnenloodsen en het bij ons naast het bed zetten in de doos. Maar toen we wilden slapen, en het varkentje in de doos stopten, schreeuwde het moord en brand.
Zo luid zelfs,dat we dachten dat elke inwoner in het huis dit zou kunnen horen. Mijn echtgenoot vond dit maar minnetjes, en nam de doos plus varkentje mee naar beneden, naar de auto. Daar stopte hij het in voor die ene nacht.

Ik sliep niet goed en was om vijf uur al klaar wakker. Waar is mn varkentje? (we hadden een afscheidsfeest gegeven met de andere bewoners en goed gedronken).
Ik zat rechtop in bed, en mn echtgenoot gebood mij om te blijven zitten en te wachten tot zonsopgang.

Ik maar treuren en naar buiten kijken. Wijde en vlakke landschappen vol groen en natuurschoon, het echte paradijs. Maar hoe zou ons varkentje zich voelen ???

Rond acht uur mocht ik naar beneden. De boerin was bezig met de voorbereiding van het ontbijt van haar toeristen. Ik liep met mn haren in mn tanden naar de auto. Het was lichtjes mistig en koel buiten.
Ik wandelde naar onze auto, en keek even door het raam van de kofferbak. Het varkentje lag mooi te slapen in het hooi dat ik hem gegeven had de avond voordien.
Ik deed de kofferbak open, en hoorde meteen een welkom knorknorknorknor. Ik nam het kleine wezentje meteen in mn armen en ging er mee terug naar onze kamer. Het bleef maar knorknorknor doen, het leek supertevreden.

 

Er werd een doos gezocht. Eerst kwam men aandraven met een kleine kartonnen doos, maar ik zei meteen nee.
De doos was te klein.
Toen liep men zoekende naar een andere doos. Een hele grote kartonnen doos, dat was goed. Het varkentje werd opgetild, van zijn zusje en zijn papa weggerukt, en in de doos gedeponeerd.

Nog eens met papa Omer op de foto

 

2003 miniVarkens.com

 

(Het ligt momenteel terwijl ik dit schrijf op mn schoot, en bevestigt alles)

.. en toen reden we naar huis.

Mijn echtgenoot zei : "ontspan je en zet het varkentje in zijn doos". Maar ik nam het voordeel van de twijfel. Ik deed mn bloes af en draaide hem erin, en hield hem op mn schoot.

Mn man opperde nog : Marijke, het is gn kindje, het is een varkentje, je mag er geen mens van maken. Maar ik plooide niet. Het varkentje lag drie uren lang te slapen op mn billen. Ik wil best toegeven dat menopauze en lege-nest-syndromen daar aan bijdroegen. Kleinkinderen heb ik nog niet.

Terwijl ik dit schrijf, ligt mijn vriendje Baconnetje te slapen op mijn schoot.
Vraag me niet waarom ik van dat beestje hou. Ik zou het echt niet weten.

Marijke De Metsenaere & miniVarkens.com.

Last update: 01/11/2006