Dagboek > Baconnetje > Deel 3.

 

Ter info: rechte tekst = Baconnetje zelf aan het woord, schuine tekst is zijn baasje.)

Vandaag waren mijn vrouwtje en het baasje voor een ganse dag het huis uit. Ik weet hoe vervelend mijn baasje het vindt als ik een 'ongelukje' achtergelaten heb op het tapijt, dus maakte ik me al heel veel zorgen over hoe en waar ik 'het' kwijt zou kunnen. Gelukkig was mijn vrouwtje daarop voorzien, want ze had de achterdeur zo'n dertig centimeter laten openstaan. Wel grappig van haar, dat ze mijn snelgroeiende omvang aanpast aan de maat van de deuropening.

Baconnetje en het vrouwtje

Snel gegroeid !!

© 2003 miniVarkens.com

Tijdens mijn eerste weekjes hier, toen ik nog zo'n 600 gram woog, kon je me eigenlijk door het oog van een grote stopnaald halen bij wijze van spreken, maar tjonge tjonge wat ben ik snel gegroeid in die tijd zeg.

Ik schrik me een varken als ik mezelf in de plinten weerspiegeld zie.. wat een hulk ben ik toch geworden in die tijd....  Nu, het vrouwtje schakelde de deurbel uit, en liet de rolluiken naar beneden komen, alles om me maar op mijn gemak te stellen, en geen ongenode geluiden te moeten ondergaan die mij of de honden zouden kunnen afschrikken en in de war brengen...
Wat een eenzame dag... Mijn opstapkussen naar de grote zetel was door de honden weggeduwd, dus moest ik gans de dag een veilig onderkomen zoeken ergens op het tapijt, en kroop ik half onder het kussen dat op de grond lag, met enkel mijn dikke billen nog bloot.

Wat was ik blij!

© 2003 miniVarkens.com

Tjonge, wat was ik blij dat die twee terug thuiskwamen in de avond. Ik maakte meteen een zotte zijsprong van vreugde en hoorde ze allebei schaterlachen.
Nu, ben ik een circusvarkentje of niet soms? Het vrouwtje was dolgelukkig omdat er weer eens geen accidentjes gebeurd waren met de honden die me niet al te graag lusten (of net wel .. ?) en ik had mijn plasjes en worstjes mooi op tijd buiten kunnen doen. Een knuffeltje waard, hoorde ik het vrouwtje zeggen, en ze voegde de daad bij het woord. Ik beloonde haar meteen met heel veel natte tongzoenen..... 

Een ganse dag naar Leuven, ik zag er geweldig tegenop. Niet om in een hoop broers en hun kinderen te moeten terechtkomen voor een familiefeest, maar om mijn varkentje zo lang alleen te moeten laten. Dit was eerder nooit voorgevallen. Tja, enkele uurtjes hadden nooit voor problemen gezorgd, en Baconnetje lag altijd mooi te slapen als we terugkwamen. Maar een ganse dag vond ik wel wat veel. Ik zocht naar excuses en uitvluchten om niet te moeten gaan, maar kon er niet onderuit.

Een Boeddha varkentje :-)

Al meer dan 10Kg

© 2003 miniVarkens.com

Ik maakte me wel wat zorgen over de interactie tussen ons varkentje en de honden, een zaak die tegenwoordig niet al te vlot meer lijkt te verlopen, doordat de honden veld verliezen op de aandacht (en de omvang..!!) van het varkentje.
Dit zou zich wel eens lelijk kunnen wreken dacht ik, en met een bang hartje vertrokken we toen maar. Voor alle zekerheid had ik nog stiekem de achterdeur opengezet terwijl niemand het zag. Net breed genoeg voor het varken.
Intussen is die troetel hier al zo'n tien kilo aan het wegen, en begint hij meer en meer op een soort boeddhavarkentje te lijken.. (de andere dieren kunnen vrij in en uit langs een klapdeurtje via het washok, maar Bacon lijkt dit niet te kunnen of te willen doen)...
De rolluiken dichtgedaan omdat de kleinste hond aan één stuk door blaft als wij weg zijn anders, en de voordeurbel afgelegd. Alles voor het goede doel...

Bacon diep in slaap...

© 2003 miniVarkens.com

Toen we 's avonds terugkwamen van Kessel-Lo en de voordeur opendeden, waren we allebei om het vlugst aan het reikhalzen om te zien waar Bacon zat. Hij zat niet in de zetel, ik moest even naar lucht happen...
Ik zag dat zijn 'oploopkussen' weggevallen was, dus had hij niet meer in de zetel gekund. Toen zag ik hem te voorschijn komen VANONDER de zetel, hij had zich blijkbaar ONDER het kussen verstopt.
Ach, hoe eenzaam moet hij zich gevoeld hebben, en misschien wat bang??

Hij kwam afgerend en deed plots een gekke zijdelingse sprong, we wisten niet wat we zagen. Maar wat een goed gevoel van herkenning kregen we daardoor. Niets deed ons nu nog twijfelen of een varkentje al dan niet door een mens wil geliefd worden of omgekeerd... Enfin, eind goed al goed.

Bacon bovenop me

Mooie herfstkleuren

© 2003 miniVarkens.com

Ik sprong meteen in mijn flodderkleren, gooide me in de luie zetel met Bacon bovenop me, en werd overstelpt met natte snoeten, de ene na de andere...en weer liet hij z'n tong uit de snoet bengelen, dat heeft hij nooit meer afgeleerd sinds de eerste dag dat hij dat deed.

Daarbij heeft hij twee standen (lach niet..): bij de eerste stand komt de tong er opgekruld uit (als een soort zuigrietje zeg maar..), en bij de tweede stand hangt de tong gewoon plat als een pannenkoek uit zijn snoet...
Nog steeds geen idee wat dit betekent, maar ik zou dit voor geen geld ter wereld meer willen missen. Het zorgt namelijk zo voor grappen en grollen...

Soms, als Bacon diep in slaap is, kan ik die uithangende tong gewoon omhoog tegen z'n intussen droge snoet aan kleven, en blijft die daar zo aan vasthangen.. Of kan ik even voor de grap z'n onderlipje naar beneden duwen, en er een sigaret (die niet brandt hoor) tussenstoppen, terwijl Baconnetje nietsvermoedend verder slaapt met die sigaret....

Twee maanden geleden leken mijn varkentje en ik precies een moeder met haar babytje,... Wel, nu wordt er hier al gelachen met de twee 'lovers'... Welke titel wij twee nog zoal zullen krijgen, moet je maar even komen lezen in ons volgende verhaal... 

... wordt vervolgd

Marijke De Metsenaere & miniVarkens.com.

Last update: 01/11/2006