Dagboek > Betsie > Deel 3.

 

We zijn nu enkele dagen verder, de dieren hebben zich goed aangepast aan hun nieuwe omgeving...
Opvallend is dat ze meer een loeiend geluid maken ipv. te knorren; in vergelijking met ons Xena (ons Indonesische minivarken) zijn het "plompere" dieren die vooral een zeer rustige indruk geven.

 

3 kunekuunetjes...

... op de achterpoten

© 2003 miniVarkens.com

Nieuwsgierig als ze zijn hebben ze reeds alle uithoeken van de tuin verkend, inclusief ons vijvertje waar voordien prachtige waterlelies inzaten... voordien dus :-))
Grappig om te zien hoe de varkentjes pootje gingen baden in het vroeger zo mooie vijvertje... Enfin, in ieder geval ik moet me geen zorgen maken dat ze oververhit zouden geraken door de zomerhitte!
 

De laatste waterlelie gaat eraan

Pootje baden

© 2003 miniVarkens.com

5 Augustus.

Na mijn tasje koffie ga ik de dieren dag zeggen en voederen, ik doe de tuinpoort open en de Kunekune's komen me al tegemoet gelopen met hun wroetschijf helemaal onder de aarde...
Niet beseffend wat ik zal aantreffen loop ik mijn voordien zo mooie vijvertje voorbij, van het gazon dat tot gisterenavond nog egaal was blijft niets meer over...
Die Kunekune's hebben het volledig omgewoeld, net een mijnenveld :-( ...
 

Helemaal onder de aarde

Het "mijnenveld"

© 2003 miniVarkens.com

Gelukkig kon ik toch nog een lach op mijn gezicht ''faken,, toen de buurman zei "Ze hebben er hun werk aan gehad :-)
Haha...

Dus het gras afrijden is voorlopig tot een minimum herleid en dus kan ik wat meer tijd besteden in het afbakenen van het terrein dat de varkentjes vanaf nu tot hun beschikking zullen krijgen en waar ze naar eigen genoegen zullen kunnen dollen en woelen!
Want... één van de borgjes heeft inmiddels ook ontdekt dat er her en der in de oude draad spaties zitten waar hij doorkan met zijn kop, dus jullie raden het al...de buren kregen ook bezoek van ons lieve varkentje, gelukkig bleef hun tuin bespaard van zijn kunsten!!
 

Die mooie ogen :-)

Hun plaatsje naar hun noden!

© 2003 miniVarkens.com

Boos kan ik me er niet echt op maken, hun lieve snoetjes en indringende fel behaarde oogjes doen mijn hart smelten -net als chocolade voor de zon-, nog maar eens het bewijs dat de omgeving van de dieren moet aangepast worden aan hun noden, je kan de dieren niet aanpassen aan de omgeving: ze hebben hun natuurlijke instincten en moeten die kunnen tonen indien nodig!

Wordt vervolgd...

Luc, miniVarkens.com.

Last update: 01/11/2006