Dagboek > Breznjew & Gorbatsjov > DAG 1 (22/01/02)

De grote dag! Vandaag komt Gorbatsjov!

Dit weekend heb ik tot diep in de nacht gewerkt om mijn huis 'varken-safe' (of toch zoveel mogelijk) te maken: alle mogelijke draden en kabels (elektriciteit, computer, TV, Stereo...) weggewerkt (God, wat heeft een mens draden in zijn huis!), planten op een verhoog gezet, papier & karton van de grond weggezet, kortom, alles waar hij zou kunnen aan knabbelen maar niet mag aan knabbelen proberen uit zijn buurt te zetten.

Breznjew, mijn Duitse Dog pup van 7 maanden oud,  ga ik tot morgennamiddag bij een vriendin laten (de eerste keer dat hij zolang weggaat van mij, het zal moeilijk zijn, maar ik denk dat het beter is dat Gorbatsjov de eerste 24u zijn nieuwe huis rustig alleen kan verkennen).

Tegen 14u ben ik bij de eigenaar, en deze gaat  Gorbatsjov halen. Hij valt pardoes in slaap op mijn arm :-).

Rond 15u komen we thuis aan (de autorit is goed verlopen (ik had van Luc een grote plastic bak met stro en een doek met de geur van de mama meegekregen).

Ik neem hem uit de auto (dat wil hij duidelijk niet, opgepakt worden: luid krijsend in mijn armen gaan we binnen, hij is  duidelijk in paniek.

Samen in de auto

 

© 2002 miniVarkens.com

 

Hij probeert uit mijn armen te ontkomen, en ik probeer hem te kalmeren maar breng mijn neus te dicht: knap, en hij heeft een beet in mijn neus gezet. Nu ja, het is niet zo erg, en het diertje is in paniek.

Ik zet hem binnen neer, en neem wat afstand. Ik zet me gewoon op de grond en wacht af. Ik dring me niet op, observeer gewoon.

Gorbatsjov loopt constant knorrend en regelmatig hoog piepend het huis rond. Snuffelen, stofzuigen noem ik het, knorren, piepen... Maar hij blijft wel in mijn buurt. Fijn.
Hij roept duidelijk piepend op zijn moeder en broer en zusjes.

Op verkenning...

© 2002 miniVarkens.com

Hij komt niet echt dicht bij me, maar gaat ook niet echt ver weg. Soms probeer ik hem eens een streeltje onder zijn onderkaak te geven, er goed op lettend dat ik niet van bovenaf 'dreigend' met mijn hand op hem neerkom. Soms mag het, maar toch niet teveel.

Na een dik uurtje besluit ik dat het tijd is om met hem naar de tuin te gaan, om hem onmiddellijk te tonen waar hij zijn behoeften mag doen en alzo te vermijden dat hij ze al direct in huis doet en 'bestraft' moet worden.

Maar wat een paniek: krijsend -als ik hem oppak en naar de tuin stap- alsof men hem gaat vierendelen probeert hij al spartelend uit mijn armen te geraken.
Eens in de tuin zet ik hem neer en hij loopt onmiddellijk enkele meters van me weg.
Maar: hij doet wel na een paar minuutjes een plasje EN een kakje. Een goede gok van mij dus. Telkens hij zijn behoefte doet zal ik in de toekomst onmiddellijk erna hem een klein stukje brood geven als beloning. Dat laat hij zich smaken.

Maar nu zit ik met de vraag: moet ik opnieuw proberen te pakken om hem binnen te brengen, of zal ik toch maar proberen en zien als hij achter mij aan gaat lopen terug naar het huis (welke via een 30m lang en smal gangpad gescheiden is van de tuin). Ik besluit het erop te wagen.

Hoog piepend loopt hij een stukje achter me aan, en stopt dan. Ik merk dat een diep knorrend geluid van mezelf hem blijkbaar aanzet om te komen, dus ik begin zelf te knorren als een varken: het helpt: hij komt een stukje dichter, en volgt me stukje per stukje verder, tot aan het terras. Daar weet hij het niet goed, maar uiteindelijk volgt hij mij tot in het huis. Ik sta perplex: zo gemakkelijk had ik zelfs niet durven dromen...

De 'voederplaats'

© 2002 miniVarkens.com

's Avonds wil hij een klein beetje eten, en wat drinken. Een stukje appel of zo wil hij niet, het is duidelijk: hij is overstuur, onzeker, onwennig ook misschien.

Om de nacht door te brengen zet ik hem in een ren, met een bodem van hooi, en een oude slaapzak. Ik doe dat heel snel: lokken met een stukje brood, ren toe, lichten uit en weg. Geen half uur 'afscheid nemen'.

Frank, miniVarkens.com.

Last update: 01/11/2006