Dagboek > Breznjew & Gorbatsjov > DAG 2 (23/01/02)

Ik heb heel onrustig geslapen: wat zou ik immers beneden vinden? Het was al bij al Gorbatsjov zijn eerste nacht...

Nadat ik hem gisterenavond in zijn ren geplaatst had, is het verder goed verlopen: hij heeft niet gepiept of geknort, dat was wel anders met Breznjew de eerste nachten: piepen, huilen...
De reden van de ren (of een andere kleine ruimte) is dat een varkentje alles zal proberen om zijn behoeften op te houden, om ze niet te moeten doen in de onmiddellijke nabijheid van de slaapplaats.

Als ik beneden kom vind ik hem eerst niet: hij zit helemaal in de slaapzak geduffeld, en komt er niet uit als ik binnen kom.
Ik doe de ren open en merk al meteen: het hooi is herschikt, maar: hij heeft zijn behoeften NIET gedaan. Yoepie, dat is een goede start!

Ik doe voorzichtig de slaapzak open, praat zachtjes tegen hem, geef hem een hapje brood, doe zijn potje vol water en het andere met zijn graantjes, en laat hem verder met rust.
Na een tijdje komt hij toch aarzelend uit de ren gewandeld.

Na hem een 5 minuutjes te hebben laten 'stofzuigen' toon ik hem duidelijk (en zeg het ook) dat ik hem ga oppakken door met mijn beide handen naar hem tonend rustig op hem toe te stappen.
We moeten immers naar de tuin.

Njam, ik krijg hier ook eten!

 

© 2002 miniVarkens.com

 

Onder  heeeeel luid protest pak ik hem op, en hij stopt niet met krijsen tot ik hem achteraan in de tuin neer zet, waarna hij onmiddellijk boos wegloopt van mij.
Maar hij doet wel zijn plasje en kakje!

En meer nog: opnieuw trippelt hij na wat aarzelen achter mij aan (wel op grotere afstand) mee naar binnen. Varkens zijn duidelijk wel slim, hij weet blijkbaar al dat hij die 60 meter tot aan het huis moet meelopen. Knap.

Hij wil niet veel eten, ook een stukje appel laat hij liggen. Het is duidelijk dat hij nog heel onwennig is.
Hij loopt wel stofzuigend het huis door, maar dan wel non-stop knorrend en regelmatig hoog piepend. Ik denk dat hij mama, broer en zussen roept... Ik kan niet veel meer doen dan mij op de grond zetten, op zijn niveau, en er gewoon te zijn. Mij niet opdringen...

Hij heeft in de namiddag al door hoe hij op de zetel kan: eerst springen op de zitzak naast de zetel, en dan zo hop, de zetel in. Ik ben verbaasd dat een varkentje zo goed kan springen

Uiteindelijk vallen we allebei voor anderhalf uurtje in slaap op de zetel, hij dicht tegen mij aan.

Oef, ik ben toch niet de grote boeman voor hem!

 

Slapen op de zetel, zalig...

 

© 2002 miniVarkens.com

In de late namiddag doe ik hem terug in de ren, waar hij onmiddellijk in zijn slaapzak kruipt.
Ik ga Breznjew, de hond, halen die ik voor de gelegenheid bij mijn vriendin had gelaten om Gorbatsjov de kans te geven het huis wat te verkennen zonder drukte.

De eerste confrontatie     

Samen slapen, maar toch maar veilig met een kussentje ertussen hoor!     

© 2002 miniVarkens.com

Thuisgekomen open ik de ren en laat Gorbatsjov eruit komen, en dan... een spannend moment: de deur gaat open en Breznjew komt naar binnen...
Breznjew begint te kwispelen; Gorbatsjov wijkt achteruit.
Breznjew stapt langzaam naar binnen. Oef, geen agressie!

Onze 'voorbereidingen' met Breznjew werpen zijn vruchten af: we hadden hem namelijk al eens meegenomen naar Gorbatsjov toen die 4 weken oud was om al even te 'wennen', en ook waren we al regelmatig een hangbuikvarkentje ('Dikkie') gaan bezoeken in het provinciale domein hier in de buurt.

Breznjew wil spelen, Gorbatsjov duidelijk nog niet met zo een kolossale (50 Kg, 7 maanden oude) drukdoener!
Ik rem Breznjew zoveel mogelijk af door hem pogen tot rust aan te manen als hij TE uitbundig wordt. Voor de rest moeten ze het zelf maar onder elkaar regelen vind ik...

Spelen?

Ik durf nog niet goed... Toch maar een vreemde eend...
© 2002 miniVarkens.com

's Avonds eet Gorbatsjov toch een beetje, en hij drinkt goed. Dat is nu het voornaamste denk ik.

En dan maak ik een grote fout -besef ik later- ik laat Breznjew mee naar buiten gaan als ik met Gorbatsjov (luid krijsend in mijn armen) naar de tuin ga...
Ik zet Gorbatsjov neer, die loopt weer boos weg en... Breznjew erachteraan.
Gorbatsjov geraakt helemaal in paniek, en rent alle kanten uit, en Breznjew kwispelend achter hem aan.
Gorbatsjov loopt luid krijsend het smalle gangpad in, in een poging naar het huis te lopen, maar Breznjew is veel sneller en loopt Gorbatsjov ondersteboven,  waarna deze laatste krijsend terug de tuin inrent, tot helemaal achteraan.
Ik besluit eerst Breznjew binnen te zetten, en me dan over het paniekerige varkentje te ontfermen.

Daar ik hem niet nog meer wil opjagen door achter hem aan te lopen om hem op te pakken, maak ik me klein in de tuin en begin ik zachtjes tegen Gorbatsjov te praten, meer dan een half uur lang. Langzaamaan kalmeert hij, en uiteindelijk komt hij dicht genoeg zodat ik hem een streeltje kan geven en uiteindelijk oppakken. Oef!

Binnen zie ik dat hij 1 achterpootje intrekt als hij stilstaat: gelukkig een schaafwonde, een uurtje erna gebruikt hij het pootje alweer normaal.

Mijn ren met hooi en slaapzak...

... maar geef mij toch maar dit...

© 2002 miniVarkens.com

Wat een dag, maar gelukkig: eind goed, al goed.
We gaan slapen: Breznjew boven, Gorbatsjov beneden, in de ren.

Op naar nacht 2!

Frank, miniVarkens.com.

                                                                                  Last update: 01/11/2006