Dagboek > Breznjew & Gorbatsjov > DAG 6 (27/01/02)

Zoals het stilletjesaan de gewoonte wordt vind ik Gorbatsjov lekker ingeduffeld in zijn slaapzak in zijn ren. Wel werd hij ongedurig toen ik binnenkwam en hem niet onmiddellijk naar buiten liet. Wat een verschil met de eerste dagen, toen hij liever ver weg onder zijn slaapzak wou blijven liggen!

Ik deed de ren open, gaf een knuffeltje en dan maar snel oppakken (nog steeds onder licht protest) en naar buiten.

Hij onmiddellijk braaf naar zijn vaste plaatsje om een plasje te doen. Een kakje hoefde blijkbaar (alweer) niet.

Een beetje speels beginnen oefenen in het volgen: stapje naar links, enkele stapjes naar voor, naar achter.... Hij trippelt al mooi achter mij aan. Meer nog, als ik te snel wegstap krijst hij in paniek en rent achter me aan. Fijn zo!

He, hoe geraak ik er terug in??

© 2002 miniVarkens.com

In het terug naar binnen gaan liep hij weer mooi achter me aan het huis binnen, bakje voer lekker opgesmikkeld -natuurlijk weer zonder de zwarte brokjes -, en dan enthousiast stofzuigend het huis door.

Fijn is dat telkens hij van iets schrikt, hij in paniek naar mij toe aangelopen komt, hij begint me echt als zijn beschermer te beschouwen.

Eerst willen ze me hier laten slapen..

Nu gaan ze het hierin proberen..

Maar geef mij toch maar hier hoor!

© 2002 miniVarkens.com

Ook zijn naam begint hij al een beetje te herkennen: als je Gorbatsjov roept (met de nadruk op de GOR) komt hij al regelmatig aangetrippeld (natuurlijk niet te ver weg van hem roepen, een meter of zo), en dan krijgt hij natuurlijk steevast een lekkere beloning: een stukje brood, rozijntje, appeltje...
Ik let er wel bewust op dat ik hem niet het eten EERST laat zien, maar pas als hij gekomen is. Dit om te vermijden dat hij later ENKEL nog zou komen als je eten bij je hebt...

Vandaag zijn we met Gorbatsjov de kelder ingedoken (dat is vreemd terrein voor hem), om met ons drie (het varkentje, mijn broer Tim en ik) de toekomstige varkensvilla te schilderen.

Eerst had ik Gorbatsjov een tijdje in zijn bak met stro bij ons gezet, maar na een tijdje wou hij eruit.

We hebben hem dan maar in de kelder laten rondlopen, knorrend en soms een piepje latend, heeft hij een stukje ervan verkend, wel altijd erop lettend dat hij in onze buurt bleef!

Toch maar in de buurt blijven!

© 2002 miniVarkens.com

Ook het ijs met mijn broer is nu definitief gebroken: hij klauterde tegen hem aan opdat hij in zijn armen zou kunnen gaan liggen!

We hebben hem, toen hij lag te slapen, een zelfgemaakt tuigje aangedaan (2 lussen van een koord verbonden met een koordje), hij heeft er een half uurtje mee rondgelopen zonder protest, maar plots zagen we dat het half uit was. Hoe hij dat geflikt heeft weten we niet... Geen goed idee dus...
Morgen dan maar een kattentuigje kopen en daarmee verder experimenteren...

Zou het mogen...

...hier wat te gaan rusten?

He, het mag! Toffe nonkel heb ik!

© 2002 miniVarkens.com

's Avonds voor het slapengaan alweer flink buiten in de tuin zijn behoefte gedaan. Dat gaat goed, erg goed.

Bij het slapengaan heb ik een experiment gedaan: ik heb Gorbatsjov niet in de ren gezet, maar mee boven genomen. Na enkele minuten rondtrippelen op het bed kroop hij onder het donsdeken, nestelde zich tegen me aan en... viel pardoes in slaap...
Dat had ik niet verwacht, zeker niet zo snel, want eigenlijk was de slaapkamer een grote, nieuwe vreemde ruimte voor hem. Hij vertrouwt me dus meer en meer.

Frank, miniVarkens.com.

                                                                                Last update: 01/11/2006