Dagboek > Zwoertje & Kikkoman > Deel 1

Op een zondag reden we,volgens afspraak, naar het "vogel- en zoogdieren- opvangcentrum" in Heusden-Zolder.

De hondenbench stond achterin de auto, koters op de achterbank en daar gingen we... hop naar ons nieuwe huisdier!

Zwoertje, in de bench

'Papa' Rob, met Richell & Boyd 

© 2002 miniVarkens.com 

Er zaten daar een achttal hangbuikzwijnen en een van hen zou de onze worden...

Na een rondleiding kwamen we bij een buitenren en... daar zat ze, zij die later "ONS ZWOERTJE" zou worden!
Schuw lag ze in het stro en bekeek ons liever niet als wel.

 Hulp om haar in de kennel te krijgen was op dat moment niet aanwezig. Maar als we haar konden vangen, mocht ze van de eigenares mee naar haar nieuwe thuis.

Nog erg schuw bij ons thuis

© 2002 miniVarkens.com

Rob en ik trokken onze jas uit, stapten in haar hok en voor ze ook maar in paniek kon raken zat ze al in de bench.

Thuisgekomen hebben we haar, in haar wei gezet met een bak water. In plaats van haar hok koos ze als slaapplaats een berg droge bladeren.
Ze was heeeel erg bang voor ons -mensen- dus besloten we dat ze eerst maar eens aan mij moest wennen en dan pas aan de rest van het gezin.

Twee maal per dag ging ik met wat kleine stukjes brood en een bakje brokjes naar haar toe, tussendoor kreeg ze geen eten!
Dan riep ik telkens haar naam en liep de wei in, gooide wat broodstukjes op een rij op de grond, het laatste broodstukje bij de voerbak.
Ik zelf ging een meter of 4 bij de bak vandaan zitten, bewoog niet, maar praatte wel zachtjes tegen haar.
Telkens als ik ging voeren, zette ik de voerbak een stukje dichterbij,  tot hij tussen mijn knieën stond en... ook toen kwam ze eten! Geduld wordt beloond :-)

Even afwachten nog

Al heel wat minder schuw

© 2002 miniVarkens.com

Aangezien ik stil zat leerde Zwoertje al snel dat ik niets deed, maar toch... Razendsnel propte ze haar mond vol en liep dan een meter achteruit om alles te slikken.
Steeds kwam ze terug tot de bak leeg was.

Aan het einde van de week bleef ze tijdens het eten gewoon boven de bak eten en kon ik haar heel zachtjes aaien op haar schoudertje. TROTS TROTS TROTS!!!

Zwoertje bleek het zelf ook wel prettig te vinden want na het eten liep ze niet terug naar haar bladerbedje maar ging amper een meter van me af lekker in het gras liggen.
De volgende dag stond ze mij (ik noemde me ondertussen de voeder-moeder) al op te wachten bij het hek.
Toen ik de wei instapte rende ze alvast naar de vaste voederplaats en wachtte knorrend op haar eten.

'(Voeder-)Mama Mariska' 

Deze beestenboel moet Zwoertje nog ontmoeten...

© 2002 miniVarkens.com

         © 2002 miniVarkens.com

Heerlijk toch als je vorderingen maakt!

Mariska Van Looyen & miniVarkens.com.

Last update: 01/11/2006